حرفهاي يك جوجه تيغي

+  

(همه این درس ها وبحث ها به خاطر وجود پربرکت سیده زهرا و صفی الله است)

درس هایی برای صوفی( از وبلاگ عرفان خود شناسی)

عید را از آنرو بدین نام خوانند که هر سال شادی نوینی باز آورد ، و اصل آن عود به معنای بازگشت است . صوفیان دو عید دارند : عید عام و عید خاص. عید عام : این عید ویژه همه صوفیان است و مضنون آن را سنایی چنین شرح داده است : صوفیان در دمی دو عید.......... عنکبوتان ، مگس قدید کنند. بدین معنا که صوفیان هر دمی دو عید دارند ، در حالی که بعضی از ارباب علم ظاهر مانند عنکبوت می کوشند هر زمان با دم خود تور و بندی درست کنند ، و با بافته های زبان دامی بگسترانند ، تا عوام خلق را بسان مگس بدام اندازند ، و معاش خود را تأمین سازند. اما معنی اینکه صوفیان هر دمی دو عید دارند این است که : چون دم را فرو می برند به صفات حق توجه دارند ( اسم جامع ) و چون دم را بیرون می دهند به ذات حق ( اسم ذات ) پناه میبرند ، و این بازگشتی است قلبی به اصل و معشوق خود در هر نفس و عشقبازی با یاد محبوب عید است و شادی آفرین . انا لله و انا الیه راجعون ( ما از آن خداوندیم و بازگشت ما بسوی اوست ). عید خاص: این عید مورد تمنای صوفیان است ، اگر چه همه را میسر نیست . درباره این عید مجذوب تبریزی میگوید : مجذوب تو نوروز و شب عید نداند........آن روز کند عید که دیدار تو بیند. عید خاص صوفیان ، بریدن از خلق و وصول به حق است . این عید روز وصال محبوب مطلق است که صوفیان همه عمر در آرزوی آنند و به امید آن دل خوش دارند . عیدی که قطره بر پهنه دریا نشیند ، و با چشم دریا دریا بنگرد . این همان دیداری است که حق میفرماید : فمن کان یرجوا لقاء ربه فلیعمل عملاً صالحا و لا یشرک بعباده ربه احدا ( هر کس که به دیدار پروردگارش امیدوار است باید دارای عمل صالح باشد ، و هرگز در پرستش خداوند کسی را با او شریک نگرداند ) ، و عمل صالح عملی است که در آن به ثواب و پاداش نباشد . پیر هرات ذیل تفسیر این آیت می فرماید : ((همه خلق بر زندگانی عاشقند ، و مرگ بر ایشان دشوار ، عارف به مرگ می شتابد به امید دیدار ))

عشق صوفیانه

دوستی های مردم برحسب شدت و ضعف و کیفیت و حدود ، انواع گوناگون دارد . ما این دوستی ها را در سه نمونه رده بندی کرده ایم: 1- نمونه اول دوستی در این جمله خلاصه میشود که : " من برای خودم ، تو برای خودت ، بی هیچ گونه انتظاری از هم ، با یکدیگر دوستیم " . این نوع دوستی ، دوستی مردم کوچه و بازار است ، و همه دوستی های عادی نزدیک به این نمونه اند . 2- نمونه دوم دوستی به اجمال این است که : " من برای تو ، تو برای من ، با هم دوستیم ، و از هم انتظار متقابل داریم " . این نوع دوستی ، دوستی های عمیق ، دوستی های خانوادگی و دوستی های زناشویی را شامل میشود ، و نوعی معامله و رد و بدل های عاطفی با شرایط پایاپای است . 3- نمونه سوم دوستی به اختصار این است که : " من برای تو ، تو برای هر کس ، هر چه تو خواهی من برآنم " . ارادت صوفی به حق و پیر طریقت از این نوع دوستی است . همانطور که مفهوم میشود ، یک طرف برای دیگری است ، ولی برای دومی شرایط و قیودی وجود ندارد . صوفی در برابر حق میگوید : (( من برای توام ، بدون اینکه هیچ توقعی از تو داشته باشم .)) صوفی عاشق خدا است ، بدون هیچ انتظار و چشم داشتی . صوفی دلباخته حقیقت است ، بی هیچ خواست و تمنایی . صوفی لطف حق را همانقدر دوست دارد که قهر او را ، جفای او را همان اندازه می پسندد که وفای او را . صوفیان این عشق را به مرتبه ای میرسانند که خود را در معشوق (حق) فنا میکنند ، و میگویند : جمله معشوقست و عاشق پرده ای.... زنده معشوق است و عاشق مرده ای. بنابراین می بینیم که نمونه والای دوستی انسانی عشق صوفیانه است ، و این گوی در خور چوگان انسانهای ممتاز در هر عصر است .

آداب و اخلاق صوفیان

هر چند آداب و اخلاق صوفیان همانند راه و رسم انسان های ممتاز و کامل است ، نمونه های برجسته آنها را یاد آوری می کنیم تا صوفیان را به کار آید و دیگران را معرفت افزاید: •صوفی همه خلق را بر خود مقدم می دارد. •صوفی انصاف میدهد ، اما از کسی انصاف نمی خواهد. •صوفی به دیگران کمک و محبت می کند، اما از کسی انتظار کمک و محبت ندارد. •صوفی خودخواه و خودبین نیست. •صوفی خدمتگذار خلق است. •صوفی حقوق مردم را رعایت می کند. •صوفی همه موجودات را دوست دارد. •صوفی تمامی زیبایی ها را که مخلوق خداوند است، می ستاید. •صوفی دلی بی کینه دارد و با هیچکس دشمن نیست. •صوفی خود را به زحمت می اندازد تا دیگران به راحت برسند. •صوفی زخم زبان ندارد و با مردم به مهربانی و احترام برخورد می کند . •صوفی بدبین نیست و به همه مسائل به دیده خوش بینی نگاه می کند . •صوفی به هیچ عنوان از کسی نمی رنجد. •صوفی از دیگران شکایتی و از خود حکایتی ندارد. •صوفی بخل و حسد نمی ورزد. •صوفی تندخو و پرخاشگر نیست. •صوفی بر سر پیمان خود تا پای جان می ایستد. هر خود را صوفی شمارد و دارای این آداب و اخلاق نباشد، کسوت درویشان را به عاریت پوشیده و چه بسا که بدنام کننده نکونامی چند است.

گناه و ثوابِ صوفیان

 تصوف علاوه بر ثواب و گناه شرعی ، گناه و ثوابی ویژه دارد که یادآوری آن از سر اختصار ، برای همه صوفیان ضروری است . آزار دادن و رنجاندن دیگران برای صوفیان گناه محسوب می شود . صوفی موظّف است که این مطلب را با دقت رعایت کند تا مبادا خاطری از وی برنجد . مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن.... که در شریعت ما غیر از ین گناهی نیست. اما گناه اصلی صوفیان خود بینی است که گفته اند : هستی تو گناهی است که هیچ گناهی با آن قابل قیاس نیست . بدیهی است توجه صوفی به غیر حق را هم گناه کبیره خوانده اند . گناه هستی او محو کن چو محو کنی.... گناه هستی او ، دیگر از گناه مپرس. ثواب برای مبتدیان دل به دست آوردن و خاطری شاد کردن است که گفته اند : اگر در آب روی خسی باشی ، اگر در هوا پری مگسی باشی ، دل به دست آر تا کسی باشی . بایزید به راه مکه بود در بیابان به چاه آبی رسید . عده ای در اطراف چاه حلقه زده و برای رسیدن به آب بر دیگری پیشی می گرفتند و کمی دورتر سگی در کناری تشنه نشسته بود . بایزید آواز داد که : "ای مردم کسی از شما حاضر است ثواب پنجاه سال روزه و نماز و حج و همه کارهای خوب مرا بخرد و مشتی آب به من بدهد ؟ " کسی که بایزید را می شناخت معامله را تمام کرد و مشتی آب به بایزید داد . بایزید آب را گرفت و به سگ داد و شکر خدای به جای آورد . منتهای ثواب صوفیان هم آن است که چون ثوابی کنند ، عمل نیک خود را ننگرند و آن را به چیزی نشمارند . نکته آخر اینکه چون صوفیان خود بینی و ادعای هستی را زاییده عقل و گناه می شمارند ، اظهار بی خویشی و نیستی را که ثمره عشق الهی است ، ثواب می خوانند . ثواب و روزه و حجِ قبول آن کس برد.... که خاک میکده عشق را زیارت کرد.

دعــا

گروهی از عرفا و صوفیه معتقد بودند دعا کردن اظهار هستی در برابر هست مطلق خواهد بود که ناظر به شرک و دوبینی است ، لاجرم هرگز دعا نمی کردند و عنایت حق را در قبال نیستی سالک می دانستند : هست حقّ جز به نیست نگراید.... زاد ایـن راه نیستی بـایـد. چون کسی از بایزید دعایی در خواستی ، گفتی : خداوندا ! خلق تواند و تو خالق ایشان ، من در میانه کیستم که میان تو وخلق واسطه باشم ؟ باز باخود گفتی : او دانای اسرار است ، مرا به این فضولی چه کار ؟ ( تذکره الاولیاء عطّار ) ذوالنّون مصری را یکی گفت : مرا دعایی کن . گفت : ای جوانمرد ، اگر ترا کاری در سبق پیش شده است ، بسیار دعاهای ناکرده که ترا مستجاب شده ، و اگر جز آن باشد غرق شده را در آب بانگ چه سود ؟ جز از غرق شدن و زیادت آب در گلو . انصاری گوید : دعا صوفیان را نه مذهب است که ایشان به حکم سبق می نگرند که همه ببوده . ( طبقات الصّوفیه انصاری ) معروف کرخی گفت : صوفی اندر اینجا مهمان است ، تقاضای مهمان برمیزبان جفا است . مهمان که به ادب بود ، منتظر بود نه متقاضی . ( طبقات الصّوفیه انصاری ) واسطی گفت : هر که از قسمت یاد آرد از آنچه اورا در ازل رفته از سئوال ودعا فارغ آید . ( تذکره الاولیاء عطّار ) و نیز واسطی گفت : من واو ! و او ومن ! کردِ من وپاداشِ او! دعای من و اجابت او ! این همه ثنویّت است و دوگانگی . ( طبقات الصّوفیه انصاری ) حسین بن منصور را گفتند : دست دعا درازتر است یا دست عبادت ! ! گفت : نه این و نه آن !! اگر دست دعا است تا به دامن نصیب بیشتر نرسد ! و آن شرک راه مردان است ، اگر دست عبادت است تا به دامن تکلیف شرعی بیشتر نرسد و آن دهلیزسرای ایمان است ! ولی دستی که از آفرینش برتر رسد دست سعادت است در سرا پردۀ عنایت متواری ، تا خود کی برون آید و دست به که نهد ! ( تفسیر انصاری ) شبلی گفت : هر که از حق تعالی سئوال کند ترک ادب است . ( عوارف المعارف ) از ابوالقاسم کرکانی پرسیدند که سالک در تحت جریان احوال احکام قضا ، رضا ورزد یا دست در دامن دعا زند ؟ فرمود : اگر رضا و دعا را محل یکی بودی منافات ثابت شدی ، اما محل رضا جنان است و محل دعا لسان . پس سالک در جریان احکام قضا به دل راضی باشد و به زبان داعی . گفتند : چون دل راضی باشد فایده دعا چیست ؟ گفت اظهار عجز و نیاز در حضرت بی نیاز چاره ساز ، و از حال خود خبر داد که اگر مأمور به دعا نبودمی از غلبۀ سلطان رضا زبان به دعا نگشادمی و با وجود مأموری چند سال است که از دعا عاجزم و در تعب مطلوب حیران . زیرا اگر از او خواهی دون همتّی است و اگر او را خواهی بی حرمتی است . گفتند : چرا معرفت نمی خواهی ؟ گفت : غیرت محبّتم نمی گذارد که مراو را شناسم ، چه من نمی خواهم او را غیر او شناسد ، تا من منم غیر او باشم لاجرم معرفت نتوانم خواست . ( جواهر الاسرار خوارزمی ) ز اولیـاء اهل دعــا خود دیگرنـد.... که همــی دوزند وگـاهی می درند. قــوم دیگر مـی شنــاسم زاولــیا.... که دهـــانشـان بسته باشد از دعـــا. ازرضـا که هست رام آن کــرام .... جستن دفـــــع قضـاشان شد حـرام. در قضا ذوقی همی بینند خـاص.... کفـرشان آید طلب کـردن خلاص. هم دعـــا ازتو اجــابت هم زتـو.... ایمنـــی از تـــو مهـــابت هم زتــو . ای دعــا ناگفتــه از تو مستجـاب.... داده دل را هــردمـی صد فتـح باب. آن دعای بیخودآن خوددیگراست.... آن دعــا زو نیست گفت داور است. آن دعا حق میکند چون او فناست.... آن دعــا و آن اجـابت از خــداست. ( مولوی ) ما ورد سحر بر سر میخانه نهادیم.... محصول دعـــا در ره جـانانه نهادیم . ( حافظ ) دوزخ آشامان جنّت بخش روز رستخیز.... حاکمند و نی دعا دانند و نه نفرین کنند. ( کلیات شمس تبریزی ) کلید قفل اجابت زبان خاموش است.... قبول نیست دعــا تا دعــا توانــی کرد. ( صائب تبریزی )

حج خاص و حج عام

حج قصد است و مقصد کوی دوست و حج کردن دو گونه است : حج خاص و حج عام . حج عام زیارت خانه است و حج خاص دیدار صاحب خانه . حج عام طواف چهار دیواری از آب و گل است و حج خاص زیارت کعبه دل . حج عام راه بردن به مکه و رسیدن به کعبه است و حج خاص بریدن از هستی و رسیدن به وادی نیستی است . حج عام اجرای امر پروردگار است و حج خاص شوق دیدار یار . حج عام به امید پاداش رسیدن به جنان و جنت است و حج خاص دیدار یار مهربان و نیل به وحدت. حج عام ادای فریضه است و رعایت آداب اصل کار است و حج خاص جدایی از خلق و مقام وصل دلدار است . حج عام را بلوغ جسمی ، عقل ، حریت ظاهری و استطاعت مالی ضروری است و حج خاص را شرایط اصلی : بلوغ معنوی ، آزادی از زندان نفس ، توان دیدار یار و شور عشق و صبوری است . عامان چون عزم زیارت خانه کنند ، به هر وسیله که باشد راه ببرند ، به مکه شوند ، احرام بندند تا به کعبه رسند و بر گرد خانه بگردند . خاصان چون شوق دیدار صاحب خانه پدید آید ، خون دل زاد راه سازند ، توسن عشق را بکار گیرند ، لباس بی اساس من و مای بی اعتبار هستی را فرو گزارند ، احرام نیستی بر میان بندند و کعبه دل را طواف کنند و صاحب خانه را در یابند . صوفیان از زمره خواص اند ، کعبه دل را با عشق دیدار یار طواف میکنند ، در مقام وصال ، خود و آمال خویش از یاد میبرند و در فضای وحدت به نور توحید صافی میشوند . حج زیارت کردن خانه بود.... حج رب البیت مردانه بود.

امر به معروف ونهی از منکر

امر به معروف ونهی از منکر علاوه بر معنای ظاهری و شرعی آن در مکتب تصوف معنای دیگری دارد . در اصطلاح صوفیان ، معروف خدمت حق است و منکر صحبت نفس . یا به قولی معروف حق است و منکر خلق . مرادصوفیان از امر به معروف ونهی از منکر آن است که خلق از خود بینی دور شوند و به حق نزدیک گردند . از بایزید در مورد امر به معروف ونهی از منکر پرسیدند ، پاسخ داد: در ولایتی باشید که آنجا امر به معروف ونهی از منکر نباشدکه این هردو در ولایت خلق است .در حضرت وحدت ، نه امر به معروف باشد و نه نهی از منکر . در دو عالم جز خدا معروف کیست.... جــز من و تو منکری در کون کیست. نقش منکــر صــورت کثــرت بـود.... آنچـه معـروف است آن وحـدت بود. دور کن هستی ز وحــدت در گذر.... تـا کــه معــروفـت درآیـد در نظـــر. تا تو باخویشی بدان منکــر تـوئـــی.... خــود رهــا کـن تـا نـباشـی در دوئی. منکــری جــز تــو نبـاشد در وجود.... ویــن نمــودت دور میســازد زبـــود. نـــزد صــوفــی جز خدا منکر بود.... لا جـــرم از غیـــر حـق یکسـو شـود. معنــی معــروف جــز وحدت نبود.... زین سبب صوفی به وحدت رو نمود. منکــری جـز تـو تــرا در راه نیست.... نیــز معــــروفی بـه جـــز اللّه نیست.

فضل حق

 صوفی زمین دل را با خدمت وشفقت به خلق شیار می کند و آماده می سازد . زمین قابـل کشت زمینی است که اصالت و تربیت خانوادگی داشته باشد . آنگاه بذر ذکر حق را در آن می پاشد و در انتظار باران فضل حق می ماند تا کشت معرفت و محبّت حق بروید و ثمر دهد . ذکر حق ، ذکری است که از نَفَس و دَمِ مردی صاحب دل به او تلقین شود . فضل حق برای صوفی مستلزم آن است که در علم ازلی حق بوده باشد تا در وقت خود به ظهور رسد . از این رو گفته اند : نه هر مرغی از قفس پرید به هوای هویّت رسید ، امّا این امتیاز را بر دیگر مرغان دارد که از قفس پریده است . پس باید اعتراف کرد که : این همه گفتیم لیک اندر بسیج.... بی عنایات خدا هیچیم هیچ. ( مولوی )

یاد حق

پس از آنکه صوفی عاشقانه با قدم صدق و توفیق حق در طریقت پای نهاد به یاد دوست می پردازد . تکرارنام محبوب موجب میشود تا به تدریج اندیشه ها و خاطرات دیگر از صفحه ضمیر پاک شود و جای خود را به ذکر حق ( وجود مطلق ) تسلیم سازد و می گوید : چنان پر شد فضای سینه از دوست.... که فکر خویش گم شد از ضمیرم. پس از پر شدن فضای سینه از دوست و محو شدن یادهای دیگر « من » تنها می ماند و بتدریج با یاد دوست « من » هم زیر سیل بنیان کن عشق حق فراموش می شود و سالک می گوید : زبس کردم خیال تو ، تو گشتم پای تا سر من.... تو آمد خرده خرده رفت من آهسته آهسته. یا چنان بیاد تو از خویش گم شدم که به راه.... به هر که می رسم از خویشتن خبر گیرم . اگر وجود مطلق را به دریایی بیکران فرض کنیم موجودات امواج این دریا هستند که شکل موجی آنها را از دریا جدا می سازد . شکل موجی « من » واندیشه های اوست ، چون از بین برود جز آب چیزی نمی ماند . تعییّن موجی فنا پذیر است و دریا پیوسته دریا است . چون قدم صدق و عشق در راه حق هر کسی را میسّر نیست ، بنابراین به ندرت فردی به این مرتبه از جذبه و حال و مقام میرسد .

لطف و قهر حق

عاشقم بر قهر و بر لطفش به جد.... ای عجب من عاشق این هردو ضد. خداوند را هم لطف است و هم قهر . صوفی که عاشق حق است هم لطفش را دوست دارد هم قهر اورا می پسندد . لطف و قهر او برای صوفی آزمونی است تا درجه صدق و تسلیم خود را در پیشگاه حق نشان دهد . صوفی قهر حق را به جان و دل می پذیرد . نه تنها نگران و ناراحت نمی شود ، بلکه خوشحال هم هست که هرچه از جانب معشوق می رسد نیکوست . گویند منزل لیلی آش نذری میدادند ، مجنون هم کاسۀ خود را برای گرفتن آش برد . لیلی دیگران را آش داد وکاسۀ مجنون را شکست . به مجنون گفتند ، خندید و گفت : اگر با دیگرانش بود میلی.... چرا ظرف مرا بشکست لیلی. این است که بزرگان صوفیه گفته اند : غم از بر دوست آمد و درد..... شــادم که بـه درد یـادم آورد.

بلای عاشقان حق

بلای عاشق حق از دو سو است : از خـلق و حـق . بلای خلق از آن روست که چون بیخبران نمی توانند او را درک و تحمل کنند ، در پی آزارش می افتند و به صـور گـوناگون وی را رنجه می دارند و این آزار از دو سبب است : یکی اینکه گروهی جوهر وجودشان آنقدر ناپاک است که حتی به فکر رسیدن به مقامات او نیستند و چون نمی توانند مانند او باشند به ناچار او را به انواع اتهام ها متهم میسازند . دیگر اینکه عده ای تنگ نظر و ظاهر بین که حالات او را در نمی یابند بر رفتارش خرده می گیرنـد و بـر گفتارش معتـرض می شوند ، زیرا که وسعت دید و دنیای عاشق ، دیگر است و از آنِ آنان دیگر . لاجرم وی را به گمراهی و کفر محکوم می کنند . در این باره بزرگان طریقت گفته اند : "لم یکمل ایمان المومن حتی اشهد الف صدیقا لانّه زندیق" ، یعنی ایمان مومن کامل نمی شود تا هزار صـدّیق گواهی دهند که او زندیق ( مشرک ) است . بلای حق بدان سبب است که غیرت معشوقی اجازه نمی دهد عاشق به دیگری توجه کند و یاد غیری در دل وی باشد ، پس خلق را با او دشمن می سازد تا از خلق بگسلد و به حق بپیوندد . خلق را باتو چنین بد خو کند.... تا تو را ناچار رو آن سو کند. اما هر بلائی که عاشق را میرسد خواست معشوق میداند و آنرا با جان و دل می پذیرد و شادمان است که هرچه از دوست آید خوش آید .

نفس حق است

 صوفیان اصطلاحی دارند که میگویند (( نفس حق است )) این جمله برای صوفیان مبتدی بدان معنی است که نفس پیر و شیخ وپیش کسوتان طریقت حق است و باید سخن آنان را به گوش جان شنید و به کار بست و اگر صوفی‌ای فرمان نبرد ، می گویند نفس پیر یا شیخ را شهید کرد . اما صوفیان کامل وعارفان صاحب دل هز سخنی را که میشنوند و هر صدائی را که به گوش آنها میرسد از جانب حق میدانند و خود را مخاطب آن ندا میشمارند و به آن می اندیشند و در باره سیرو سلوک خود نتیجه میگیرند . گویند شبلی روزی در بازار میگذشت . کولی‌ای سعتر بری می‌فروخت وبه صدای بلند میگفت : ((سعتر بری)) (سیسنبر بیابانی که گیاهی خوشبوست و آن را در غذا میریزند . چون شبلی این آواز را بشنید ، بر زمین افتاد و بیهوش شد . وقتی که بخود باز آمد واز وی سبب آن حال را پرسیدند ، گفت مگر نشنیدی که حق فرمود : (( اسع تر بری )) ( یعنی بکوش تا نیکی مرا ببینی ) . صوفیان باید سخن پیشقدمان و مشایخ را با گوش دل بشنوند و به کار بندند وچون و چرا نکنند و آن را نفس حق دانند . کمترین ثمره نفس حق کردن و اطاعت از نصایح بزرگان آن است که سالک در رای و فکر خود اصرار نورزد تا از خود رائی وخود بینی نجات یابد وبداند که : فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست.... کفر است در این مذهب خودبینی و خود رائی.

نرنجیدن ونرنجاندن

 صوفی نه از کسی می رنجد و نه کسی را می رنجاند . زیرا آنکه در وجود انسانها می رنجد و می رنجاند من و مای آنها ست ، در حالیکه صوفی من ومایی ندارد . این روش را در بارۀ بایزید بخوانید : گویند بایزید شبی از گورستان می آمد . جوانی از بزرگ زادگان بسطام بربطی می زد . چون نزدیک شیخ رسید شیخ گفت : لا حول ولا قوه الابالله . جوان بربط بر سر شیخ زد و هر دو بشکست . شیخ باز زاویه آمد و علی الصباح بهای بربط به دست خادم داد و با طبقی حلوا پیش آن جوان فرستاد و عذر خواست وگفت : او را بگو که بایزید عذر می خواهد و می گوید که دوش آن بربط بر سر ما شکستی ، این وجه را بگیر و دیگری را بخر و این حلوا بخور تا غصه شکستگی و تلخی آن از دلت برود . چون جوان حال چنان دید بیامد و در پای شیخ افتاد و توبه کرد و بسیار بگریست وچند جوان دیگر به برکت اخلاق شیخ با او موافقت کردند . ( تذکره الاولیاء عطار ) به گفته حافظ : وفاکنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم.... کــه در طریقت مــا کافریست رنجیدن. یا : مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن.... که درطریقت ما غیرازاین گناهی نیست.

کفر

 صوفیان رنجیدن و خود بینی را کفر می دانند که این همه ناشی از دو بینی و شرک است. در مورد رنجیدن باید توجه داشت که اصولاً مراتب اسلام را سه درجه ذکر کرده اند : اسلام- ایمان- احسان. اسلام می گوید: هرکه به تو سیلی زد، با سیلی پاسخش را بده. ایمان می گوید: هر که به تو سیلی زد از او در گذر. احسان می گوید: هر که به تو سیلی زد رنجه مشو و به او محبت کن. نمونه ممتاز صوفیان صدر اسلام سلمان فارسی، یکی از اصحاب بنام پیامبر اسلام است. سلمان روزی در بازار می گذشت، مردی او را به جای دشمن خود پنداشت و ناسزایش گفت. وقتی که سلمان رفت، بازاریان دور آن مرد جمع شدند و پرسیدند: این مرد را شناختی؟ پاسخ داد: آری فلان کس بود. گفتند: اشتباه کردی که او سلمان فارسی بود. مرد ناراحت شد و دنبال سلمان دوید تا عذر خواهی کند. وی را در مسجد یافت که مشغول نماز خواندن بود. ایستاد تا نماز سلمان تمام شد. در پایان نماز سلمان دست ها را برای دعا بلند کرد و گفت: خدایا! مبادا این مرد را که دشنامم داد تنبیه کنی که من از وی نرنجیدم و امیدوارم تو هم او را عفو فرمائی. آری اگرصوفی از کسی برنجد در حقیقت کسی است، در حالی که صوفی هیچ کس است و هیچ کس هرگز از کسی نمی رنجد. وفا کنیم و ملامت کشیم خوش باشیم.... که در طریقت ما کافریست رنجیدن. در طریقت تصوف خویشتن بینی و خود پسندی کفر است، زیرا خود پسند خود و خدایش را تواماً می پرستد و به دوئیت اعتقاد دارد که صوفی نیست. صوفی جز به وحدت به چیز دیگر معتقد نیست که خدا بین است و خود را نمی بیند. فکر خودو رای خود در عالم رندی نیست.... کفر است در این مذهب خود بینی و خود رائی.

صدق

سخن امشب ما دربارۀ صدق است، مبنای طریقت برصدق است و آن را چنین تعریف کرده اند: "آنچه هستی چنان بنمائی و آنچه می نمائی همان باشی" . پاسخ این سوال که چرا صوفیان بزرگ این همه به صدق توجه داشته اند ، آن است که؛ تصوف جز صدق نیست و صدق هم به این صورت طبقه بندی می شود : صدقِ با خود ، صدقِ با پیر و صدقِ با حق . صدقِ با خود: از آنجا که تصوف رسیدن به وحدت است ، صوفی از طریق صدقِ با خود و یکی سازیِ ظاهر و باطن ، در خویشتن ایجاد وحدت می کند . اگر وحدت عیان و نهان نباشد ، وحدت شخصیت نخواهد بود و این عدم همآهنگیِ عیان و نهان موجب اضطراب و افسردگی است . آنها که با استفاده از نیروی صدق ، وحدت جسمی ـ روانی ، در خود بوجود نمی آورند سلامت روان ندارند . نتیجۀ صدق با خود موجب رهائی از اضطرابِ ناشی از عدم هم آهنگی شخصیت و موجبِ سلامتِ روانِ فرد است . صدقِ با پیر: در این مرحله از صدق ، یا وحدت روانی ـ جسمی ، صوفی به جذبۀ عشق و محبت با پیر یکی می شود که در طریقت آنرا فنایِ در پیر می نامند . صدقِ با پیر خود نوعی همانند سازی است که در اصطلاحِ روان شناسیِ امروز هم متداول است و ما آنرا همانند سازی متعالی می نامیم . این صدق ، صوفی را از اضطرابِ ناشی از احساسِ نابودی و مرگ یا نگرانی زندگی نجات میدهد . در این حال است که "منِ" صوفی در او (پیر) فانی می شود و خود را فراموش می کند و همانند مولانا که در شمس تبریزی فانی شد مولوی وار می گوید : مرده بدم زنده شدم ، گریه بدم خنده شدم.... دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم. صدقِ با حق: صدقِ با حق نتیجۀ صدقِ با خود و با پیر است و در این مرتبۀ والا بین صوفی و حق ، به نیروی صدق و معرفت ، وحدتی برقرار می شود که فنایِ فی الله یا همانند سازی جزء با کل است . در این حال صوفی "من ِ" خود را گم می کند و در کل فانی می شود و از طریقِ صدق به حیات جاودانی می رسد ، که حق همیشه باقی است .

صدق و اخلاص

  صدق و اخلاص دو صفت متعاقب یکدیگرند . اول صدق و بعد اخلاص . آثار صدق در ظاهر پیدا ست ، امّا اخلاص به باطن مربوط است و جز خدای کسی بر آن آگاه نیست . کسانی که در راه تصوف گام برمی دارند ، سرمایه آنان صدق است . ولی مبنای این صدق در افراد مختلف متفاوت می باشد : یکی صدق میورزد برای رسیدن به کشف و کرامات . یکی صدق پیش می آورد برای ارضاء جاه طلبی . یکی صدق نشان می دهد برای هدف های مادّی و دنیوی . یکی صدق آشکار میسازد تا بر علیه سرشت ناپاک و درنده خوئی باطن خود بجنگد ، غافل از اینکه : درختی که تلخ است وی را سرشت.... گرش بــر نشــانی بـه باغ بهشت. ســر انجـام گـوهــر بــه کـار آورد.... همــان میـــوه تلـــخ بـار آورد. یکی در راه معرفت وعشق به خدای ـ متعال ـ صدق می ورزد . چهار گروه اول از همان روز اوّل با خدا زیاد کاری ندارند و متوجه پیرند که آنها را به مقصودشان برساند . برای اینکار هرکدام تصوّراتی از پیر دارند و بتی از وی در ذهن خود درست کرده اند که بر اساس آن به پیر صدق می ورزند . این چهار گروه برای مدت زمانی که تا چندیـن ســال می تواند طول بکشد ، به صدق خود ادامه می دهند امّا به مجرد اینکه فهمیدند به خواسته خود نمی رسند ، از راه برمی گردند و چه بسا که بر علیه پیر قیام می کنند . اینجاست که جنید می فرماید : اکثر موانع که در راه آید و راه بر مرید زند از فساد نیّت ابتدا است . گروه پنجم که فقط برای خدا می آیند ، صدق آنها با اخلاص همراه است و صدق در پایان به اخلاص منتهی می شود . با وجود این مخلصان با خطر های بزرگی روبرو هستند که جز با توفیق و مدد حق از آنها نجات نمی یابند و آنانکه به نهایت اخلاص می رسند بسیار اندکند ، به قول مولانا : از هزاران اندکی زین صوفی اند.... باقیـان در دولت او می زی اند.

فـتـوّت

 فتوّت از صفات صوفیان خراسان بشمار می رفت و رکن اصیل تصوّف می باشد . در حقیقت، باید گفت اهل فتوّت پیش از صوفیه بوده اند که به تصوّف گرائیده اند . معنای فتوّت آنست که پیوسته خلق را بر خود مقدّم بداری و با جان و دل ، بدون منّت و چشمداشت پاداش ، خدمتگزار آنان باشی . ابوحفض گفت : « نزد من فتوّت آن است که انصاف بدهی و انصاف نطلبی .» اینک داستانی را در باره فتوّت از رساله قشیریه یادآور می شویم : مردی از حاجیان به مدینه بخفت ، چون برخاست پنداشت که همیان وی بدزدیده اند . زود بیرون آمد و امام جعفر صادق علیه السلام را دید . اندر وی آویخت و گفت : « همیان من تو بردی!» صادق گفت : « درآن چند بود ؟ » گفت: « هزار دینار » صادق او را به سرای خویش برد و هزار دینار به وی داد . چون مرد به سرای آمد ، همیان در خانه بود . به نزد امام جعفر صادق آمد و هزار دینار باز آورد .جعفر دینار ها را نگرفت و گفت : « چیزی را که از دست بدادیم ، باز نستانیم » مرد پرسید که این کیست ؟ گفتند جعفر صادق .

لینک مثنوی معنوی مولانایمان

http://www.moridemolana.com

+  

زهرای عزیزم

چند وقتی است که مثنوی معنوی را با کاترین واستاد جلسه شعرمان شروع کرده ایم.از دفتر دوم شروع کرده ایم و من دارم خودم دفتر اول را می خوانم./ان روز به کاترین خیره شده بودم لپ‌هایم گل انداخته بود.دوستش دارم.اما نمی توانم چیزی برایش بگویم نمی‌دانم چرا؟ولی کافی است به تو یا صفی الله فکر کنم....می‌بارانم........آنقدر آن شعر حجرالاسود را دوست داشتم که چندین بار خودم خواندم آخر خودم هم مخاطب شعرم قرار می‌گیرم...شعر عجیبی شده بود...برای هر تکه مان حرفی داشت...صدای صفی الله در گوشم مانده عین همان زنگوله‌ها و همان هی هی چوپان ونی نی گفتن‌های تو...نمی دانم همینجوری که هستید و نه کمتر و نه بیشتر از وجودتان لذت می برم........

زهرای عزیزم نمی دانم چگونه برایت بگویم ولی می‌گویم....بلخی من تو باید قدم در راه نهی تا راه بگویدت که چون باید رفت....یک بار از حضرت سید ابوطالب مظفری گفتی خب من اسم ایشان را در برنامه یار مهربان  مخصوص افغانستان دیدم وفکر می کنم مثنوی خوانی در کنار ایشان برای تو فرصت بزرگی است.بلخ بانو چه استادی می خواهی از مولانا و شمس و حضرت رضا قدرتر؟به نظر من که اصلا نیازی به استاد نیست وقتی این بزرگان را در کنار داشته باشی و با انها مانوس باشی.با آن استاد هم می‌توانی رابطه استادی و دانشجویی خود را داشته باشی و از او سوالاتت را بپرسی.ولی تحت تربیت گرفتن به نظر من خیلی مصلحت نیست.اگر من ویا صفیه نبودیم حضرت حافظ هست.شمس هاخته آی یعنی چهست.مولانا هست.

شاه خوبانی و منظورگدایان شده‌ای

قدر این مرتبه نشناخته ای یعنی چه

من هم خالی  ازاشتباه نیستم.اما حضرت حافظ گوشم را می کشند.

آن روز حضرت فیل مرا به هستی و مهرداد معرفی کرد.باید این کار را می کرد.می خواست مرا برگرداند.به خدا هیچ کس را مانند شیخ المشایخ سینا ندیده ام.البته هنوز که هنوز است قدر ومرتبه اش را نشناخته ام.هستی را که دیدم.یک جوری شدم.نامش سارا بود ومن هستی گذاشتم واو هم اسم مرا مینو گذاشت.شیخ المشایخ گفته بود ببینمش.با هم حرف زدیم.جلسه بعد او معبد سکوت بودا را داد به من و من فیه مافیه  مولانا را.من برایم فرقی نمی‌کند کسی چه دینی دارد و چه اعتقادی.مهم اینست که انسانیت داشته باشدهستی مهرداد دوستش را به من معرفی کرد که در مشهد است.مهرداد خیلی عجیب بود.خیلی.در همان چندباری که دیدمش خیلی چیزها یادگرفتم و فهمیدم چرا هستی آنقدر دوستش دارد.حوری شده بود که دلتنگ که می شدم به مهرداد زنگ می زدم.از من آرام تر بود.از منی که سمبل آرامشم در همه جا.نق می زدم و به مهرداد میگفتم هیچ نشانه ای نیست و او می‌گفت آنتن‌هایت را باز بگذار.عالم پر از نشانه است.تو گیرنده ات ضعیف است.در آن کافی شاپ با لبخندی بر لب  جوری نشسته بود که نمیتوانم آن را از خاطر ببرم.نام دیگر سینا را بودای خندان گذاشته ام از بس هر وقت زنگ می‌زنم می خندد و می گوید خوش باش!!!هستی را خیلی دوست داشتم.نمیدانم ولی او انگار دیگر رغبتی به دیدار من نداشت.من هم اصرار نمی کنم.هر که صلاح است حضرت حق او را در ارتباط با من نگه می دارند وآنکه صلاح نیست از حلقه ارتباطم بیرون می رود.حضرت عین القضات دیوانه ای است وصف ناشدنی .صدای عجیبی دارد.ندیدمش هنوز.میگوید وقتش نیامده.امام منبع الهام بسیاری از اشعار و گفته هایم شد.کاترین را هم که 5 سال است دارمش و ندارمش.نمی دانم یک جوریم وقتی با او هستم.کاترین نگاه برنده تیز و مهربانی دارد.یک جوری شبیه حضرت شمس است.هستی خنده و بیباکی را به من یاد داد.کاترین جدیت ادب وقت شناسی و قهر را.خیلی حرف زدم انگار. بلخی جان مثنوی معنوی بهترین استاد است.یادم هست روز اولی که سر کلاس استاد نبوی یازذه سال پیش نشستیم با الهام دوست روشن دلم دوست شدم.او که حالا فوق دکترایش را از انگلستان گرفته و استاد دانشگاه است و خیلی چیزها را می بیند.مثنوی معنوی و مقالات شمس منبع برکات بزرگند.همین طور بخوان.ممکن است نفهمی ولی بخوان مهم نیست.

میبوسمت.التماس دعا.

+ حجر الاسود چشمانت

به صفی الله

مرگ تو را ببیند بمیرد

حضرت شمس

آرزو نبود صفیه

و تو در دلم نشسته ای/نوزاد ،جوان و پیر(همانطور که سعدی گفت که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی)

می آیم/قایق به قایق وکاسه کاسه می نوشمت

می آیم/بیت الحرام چشمانت را طواف می کنم /تو حجر الاسود را از من بستان

جای من در شادی آباد است  تو بزرگ راه برو با موهای کوتاه واندام لاغرت چه بزرگ می زنی صفی الله!

صفی الله می گویم وانگار که بین صفا و مروه هروله می دوم اسماعیلم را بغل بگیر صفاییم!

مدینه رفته ام به دنبال تو دربه  در وروی قبه الخضرا ومسجد النبی وحضرت مجمد و مسجد شیعیان و مسجد سلمان وقباد وتو را ندیدم صفی الله!تو در مشهد بودی؟!

من حرف می زنم صفی الله وتو را در غروبی رنگین آغوش می گیرم

شتر گم کرده ام در دستان توست؟!!آن عصای در گریبانت و آن هی هی چوپانیت دروغ نیست!!!!دستی بر سر گوسفندان بکش!!!

نگو انا! نگو حق!

بگو انالجق! که  حلاج رشته هایش را پیش تو پنبه می کند

 پارینه سنگی نگاهت را در موزه باستان به نمایش گذاشته اند

مردم می آیند/تو را می خواهند ببینند/بایزید از گور بر می خیزد و "سبحانک شانک" می گوید و آرام می خوابد

تو دریایی صفی الله! مرا دریاب! در آ!!!!دریاب!!!

پیراهنت را گرگ ها به یادگار نگه می دارند زوزه می کشند وبا شمن بزرگ برایت می رقصند

 حالا بخند قند من!سمرقند من!

 به بخارا می رویم وبخور عرفان می گیریم

 بخند وبا عطر لبانت گنبدی کن همه شهر را

 بایزید من!!!

بخند با من!!افغان مکن بانو!!

هروله بیا با من!تا سعی!تا صفا!و تا ابراهیم!!

و ذکر نگو! فکر کن! ذکر کن و مرده های بی تابوت را دور کعبه ببین و آن گدا را نان بده!و بیا تا به دور هم طواف کنیم و غوغایی برپا کنیم!!

خجرالاسود سیاهی چشمانت بود............

+ تلخ بانو

بلخ بانو!!!

خواهم آمد

خواهم آمد با جبلسمی از روح

و تو در  چشمانم خیره خواهی شد

تلخ بانو!

تو مزه خرما می دهی!

تو مزه مزار شریف می دهی و مجسمه های بودای بامیان!

بلخ بانو!می آیم

لباس قرمزت را آماده کن

می خواهیم با مولانا برقصیم!

حجت الله غوغا می کند دور سرم می رقصد من جیغ می کشم و می خندم و به سینا خواهم گفت جهان موازی اینجاست............

حضرت عین القضات!!!!دازاین روی سیبیل بلخ بانو می چرخد

و من هی حق حق و هو هو می کنم می خواستند بلخ بانو را را در کیسه ای کنند

من نخواهم گذاشت تمام عارفان رد موهای بلخ بانو را باید بگیرند و طی کنند طریق را

بلخ بانو!!!!

می دوستمت می دوستمت !بگذار صفی الله هم بیاید و حضرت شمس را روی دست بگیریم/

بلخ بانو!!!!جسم جسد روح نیست/مرکب روح بود و لذت چاشنی روح/

من مهر تو را گرفتم علیشاه//////

نور علیشاه

افغان می کند /حضرت رضا می خواهم افغان بانو!!!و کمی مولانا ویک خورده حافظ و یک جهان شمس و نخودکی!!! ومه مه می خواهم و جنگل و دون خوان!!!

جسم را کمرنگ می کنیم////لذت روح صد برابر جسم بود ......

افغان بانو!!!!عین القضات شمس بانو می خواست و شیخ صحرایی حلاج بانو

من حضرت فیل می شدم و زیر درخت انجیر معابد به خواب می رفتم و تو را در خواب می دیدم

سحرکرشمه چشمت به خواب می دیدم

افغان بانو!!!!!!!!!!!!

غوغا بانو!

عین القضات

حضرت خضر

به گردنتان می آویزم و خدا را بو می کشم.......

+  

+  

زهرای عزیزم

حالا می فهمم که چرا طعم بلخ می دهی تلخ بانو!!حلا می فهمم.دیروز که صدایت را شنیدم،آن تلخی را حس کردم.صدایی که قلبم را به دهانم آورد.می دانستم.می دانستم اعجوبه ای از دیاری دیگر  می‌ تواند دلم را ببرد وشوری عجیب در من پدید آورد.بلخ بانو!خرمایی خوردنی!!!بر من بیاویز غم هزار ساله زن افغان را!!!

+  

زهرای عزیزم

هرآنچه که فکر کرده‌ای درست است و هر آنچه نوشته ای.جالب بود.تو هنگامی آمدی که من کمی از حضرت شمس دورشده بودم وتو مرا به شمس بازگرداندی و من هم شاید تو را به مولانا.

این شعر را خیلی وقت بود می خواستم برایت بنویسم.اما به قول علیرضا شاید زمانش نرسیده بود.دیشب با آنکه خیلی خسته بودم و خواب چشمانم را ربوده بود نیرویی فشار می ‌آورد که بنشین و بنویس!

این چیزها عجیب نیست.همان روزی که کاترین جلسه اولی که‌امد نشست کنارم و ما با هم مثنوی خواندیم . گفت در طویله خران گیر کرده‌ام ویا الهام دوست روشن دلم که در یک دانشگاه بودیم و کلاس مثنوی ابراهیم نبوی را با هم شروع کردیم وتفال زد به مولانا و حضرت مولانا گفتنذ:آرزومی خواه لیک اندازه خواه!

زمانی که تو نبودی و من نه شماره ای از تو داشتم و نه هیچ تو را می دیدم که کنار نیمکتی کنار یک درخت نشسته ای  اشک‌هایت روی گونه هایت میچکد و دستانت را به سوی من گرفته ای و دستانت را گرفتم.

تو که آمدی با خودت بویی آوردی که من از پشت این رایانه شنیدم.تو بلافاصله بعد از آن آمدی که من از پیش حضرت دوست برمیگشتم و این اتفاقی نبود.

هیچ کدام از اینها اتفاقی نیست زهرا جان.حضرت مولانا و حضرت شمس حضرت رضا و از همه مهمتر حضرت حق خواسته اند.

کمی سخت است برایم این پشت بنشینم و حرف بزنم.باید ببینمت.باید بیایم مشهد.باید بیایم پیش تو و حضرت رضا.

فکر می کنم مولانا به این دلیل گوشت را کشیده اند که گوش نکرده ای به حرفهایشان.غلام رضا به دیدار معشوق شتافته و تو به جای آنکه برقصی و شادی کنی زانوی غم به بغل گرفته ای.

ای دل سوی دلدار شو ای یار سوی یار شو

جواب  سوال خون آلودت را  حضرت مولانا داد!من هم بعد جواب می‌دهم.

میبوسمت.التماس دعا.

+ زهرا

هلا ای زهره زهرا بکش آن گوش زهرا را

مولانا

این شعر تقدیم به زهرای عزیزم

زهرا

می چرخم،می چرخم در حرم وتو را می بینم/

روی ضریح

روی نیمکت.با موهای بلند پریشان

زهرای درخشان من/زهری روی دستانم بریز/

من قلبم را روی پاهایت گذاشتم/

بیا زهرا/بیا با من به قونیه/به سماع

ودر خط خونیت برقص با من و موهایت را به باد بده تا پستانت را

انار گونه بچینند چشمان درویشان

بیا زهرا

بیا با من تا نیچه 

و هر که با ما نیامد

به او چه به من چه

زهرا!روبروی چشمانت دون خوان ظاهر می شود و شکارت می کند

من قورتش می دهم زهرا من قورتش می دهم

دردت را بکوب روی سر دارکوب ها تا بکوبند روی درخت

ودرخت جان بگیرد و بو بدهد بوی خون و بوداشود..........

زهرا راه می روم زهرا و زهر می دهی مرا وتریاک می شود 

خون مزه خدا می دهد زهرا/مزمزه می کنی/درد می کشی .افلاک را درک می کنی

درد همان درک بود و دعا همان اجابت/جلوی تو تمام لاک پشت ها به رقص در می آیند......

+ روشنگری

زهرای عزیزم

مطلب قبل را که نوشتم خانم شیرین ناراحت شده بود مرا به روشنفکری و ادا در آوردن و اینها محکوم کرده بود!

قبل از آن که به این مطلب برسم تو بگو دختر جان کجایی؟نمیگویی دلمان تنگت می شود؟

نمیگویی من هر شب تو را روی یک نیمکت پشت یک رودخانه با موهای بلند پریشان ودماغ قلمی میبینم که با چشم هایی گریان دستانت را به سمت من گرفته ای و من آن ها را می گیرم و روی قلبم می گذارم؟نمیگویی من چقدر دوستت دارم؟

من داشتم برای تو روشنگری می کردم که شیرین آمد و گفت روشنفکری می کنی؟به نظر تو بیان کردن خود و احساسات خود همان اکسپرسیونیسم است که منجر به روشن شدن فکر می شود؟

چه چیز فکر را روشن می کند؟و چه چیز تاریکش می کند؟آیا ما باید زن بودن خود را(که طبیعی است) برای خودمان هم پنهان کنیم؟جواب این ها را خود شیرین نیز باید بدهد.به هر حال قصد من روشنگری بود نه روشنفکری!

دیروز نشستم فیلم مرگ و عشق وودی آلن را دیدم.جالب بود.فیلم های وودی آلن خیلی فلسفیند حتما باید ببینی.

می بوسمت.

+  

زهرای عزیزم

حس سگ ولگرد صادق هدایت را دارم.همان که با چشمهای معصوم به دنبال کسی می گشت که برایش فداکاری کند،لمسش کند،و.....

نمی دانم آقاچی قسمت من هست  یا نه؟راستش به حرف شاملو شک کرده ام.می گویم باید دوست داشتن را فریاد زد و روی همه جا نوشت حتی روی در دستشویی.......

میخواستی بروی اصفهان سر از همدان درآوردی؟؟راستش درد پریودی را نمی دانم چیست

قبلا که سه ماه یک بار پریود می شد،حالا هم که ماهی یک بار است بی سر وصدا می آید و می رود،در آن لحظات است که دلم بیشتر خدا و آقاچی می خواهد......در این لحظات بیشتر دعایم کن زهرا جان،در همه لحظات مخصوصا حرم دوست حرم حضرت رضا که نامشان را که می برم دیوانه می شوم.سر قبر آقای نخودکی.بنشین و حرم را نگاه کن.

میبوسمت.ا.لتماس دعا

+  

من هی منتظر تو بودم

هی هی هیهات بر من

تو را می‌خواستم

ماهی زنده/خرس ماده روی درخت ر ا ببین منم پنجه می کشم به تمام فرصت‌ها

می‌خواستم تو را قورت نداده/گاز بگیرم وفکر کنم تمام قوم مایا در من حلول کرده اند که تو را پله پله به قربانگاه می فرستم تا عروس باران شوی

زیر باران میدیدمت/گرگ می شدم و زوزه می کشیدم/و به تمام میمون‌های کاپوچی می خندیدم/

حالاببین مرا/طبل می زنم/و دررقصی عجیب آواز می خوانم/و تو در من باید بمیری

از کرم شبتاب وعنکبوت زیبا و کوسه یادبگیر جفت گیری را و ببین و بمیر برایم

محرم می شود/سرت را در دست می گیرم/حسین دراه حق مرد/تو در راه من/خونت خوشمزه بود/حسین سر نیزه قرآن می خواند و تو روی دستان من نفست بند می اید

به خدا وحشی نبودم/بربری بدر لبهایم که تو را دوست می داشت.......

+  

زهرای عزیزم

دیروز نه نه نود بود.حس میکردم باید یک چیزی اتفاق بیفتد.خب در آن جلسه که رفتم چیزهایی اتفاق افتاد.سخنران داشت از آرزوها و میزان تاثیرشان بر آدم ها می‌گفت.می‌گفت هر که تاثیر بیشتری بر عالم بشریت داشته باشد تاثیر گذارتر آدم بهتری است.البته منظورش تاثیر مثبت بود.یک حسی به من دست داد.فکر کردم ببینم تاثیر دارم داشتم یا نه؟ 

اصفهان را بسیار دوست می دارم.قدم زدن کنار زاینده رود تا خانه هنر مندان کار هرروزم بود.هر روز یک جلسه شعر بودم.صفای مسجد جامع و میدان نقش جهان و....... اصلا اصفهان حالت‌های عرفانی زیادی دارد.خوش به حالت که میروی سلام مرا به زاینده رود برسان.

خیلی با تو را حتم.خود خودمم.با عین هم راحت بودم.ولی یک جورهایی با یک پسر که حرف میزنی انتظاراتی هم از تو توقع می رود.با تو خود خودمم.با تو از آقاچی می گویم و هیچ ابایی ندارم.امروز آهنگ سالار عقیلی را که برایم کادو فرستاده بودی شنیدم.بقیه آهنگ‌ها دانلود نشد.واقعا زیبا بود.محشر بود.ممنونم.

 دیروز و امروزبه مرگ فکر می کردم.گربه ای دم آپارتمانمان بود که مامان ببلی به آن غذا می دادند.نمی دانم چه شد که مرد.درازبه دراز با دهان خونین پشت دیوار آپارتمان افتاده بود.شب قبلش هی دور و بر من میچرخید و من خیلی خوب نوازشش کردم . نگاهم را به چشم‌های درشتش انداختم.چشم‌هایی عجیب داشت.خیلی قشنگ بودند.نمی دانم روح این گربه کجاست الان؟و آیا آن کسی که قاتل این گربه بوده تنبیه می شود؟خیلی ناراحت شدم.

می بوسمت.التماس دعا.

+  

زهرای عزیزم

منتظر کادوی قشنگت بودم که نرسید!امی دانی حس می کنم معجونی از همه چیزم ولی هیچ چیز نیستم.همه چیز در من هست.یک جور پراکندگی خاص.دنبال استاد میگشتم.نیافتم.باید یک چیزی را گرفت و دنبالش رفت.این پراکندگی خوب نیست.بار آخری که حرم امام رضا آمدم خانمی عرب دستمال سبزی برایم اورد و گفت:امام حسین.امام حسین.شگفت زده شدم.چه میخواست به من بگوید؟امام حسین دعوتم کرده اند؟باید بروم کربلا؟نزدیک ترین راه به الله حسین است؟این ها برای من که مدتی از ائمه دور بودم سخت بود....از میان امامان ارادت خاصی به حضرت رضا دارم و این به چیزهایی برمیگردد که از ایشان دیده ام.خب منی که نیچه میخوانم و هایدگر و برتراند راسل...خیلی مسخره است اگر ائمه را دوست بدارم؟فلاسفه می‌گویند دین برای عوام است.نگاه من به ائمه نگاهی دینی نیست.نگاهی عشقی است.نگاهی شهودی است.عقلی نیست.من این ده روز محرم یک جورهایی دیوانه می شوم..شاید هستی مسخره ام کند اما من همینم دیگر.نیچه هم دیوانه ام می کند.حضرت حافظ هم دیوانه ام می کنند

گفتم شراب و خرقه نه آیین مذهب است

گفت این عمل به مذهب پیر مغان کنند

زهرا جان!

درس‌هایت را نخوان!بخور!!کلمه به کلمه!سعی کن قورتشان بدهی تا دیگر از خاطرت نروند.حضرت شمس می‌گویند:اعتقاد و عشق دلیر کند وهمه ترس‌ها ببرد.

زهرای عزیز

عزیز ترین سوغاتیه دیدن و بوییدن تو...........

می‌بوسمت.التماس دعا.

+  

زهرای عزیزم

شور و شوقت را دوست می دارم.شور وشوقی که خوی لاک پشتی مرا تحریک می کند تا بیشتر بنویسم و بیشتر به بیش ها فکر کنم.

شمس.شمس.شمس.همین که نامش را می برم و می نویسمش لذت می برم.حضرت شمس عجیبند.ناگهانی می ایند و ناگهانی می روند.این همه کتاب خواندم.از کارلوس کاستاندا تا نیچه و نصرت رحمانی و فروغ و بالزاک و عین القضات و خواجه عبدالله انصاری و عطار و اخوان وایرج میرزا و عبید و نیکوس کازانتزاکیس و صادق هدایت و..............اما به مولانا و شمس که رسیدم  _{.............}

ماندم.شمس با تو می اید/پا به پایت/نفس هایت را می شمارد_{/البته غیرت هم دارد/این چند وقت رهایم کرده بود یا رهایش کرده بودم نمی دانم.اما میگویم تو بهترین اتفاق زندگی منی نگو نه.تو به یادم آوردی که از شمس دور شده ام و باید برگردم.}

البته شاید دور شوم اما کنده نمی شوم.همیشه هستم.همیشه هست.همیشه هستم زهرای عزیز.شاید کم ولی همیشه .

می بوسمت.التماس دعا

+ ستاد انتخابات عشق

زهرای عزیزم

تو آمده ای.قرار بود بیایی.شعرهایت دلچسبند.از این ناراحتم که بد موقعی آمدی .موقعی که در خود فرو رفته ام و حرف خاصی برای گفتن ندارم. یک نفر از آلمان بد جور می اید اینجا و این مطالب بی سر وتهم را می خواند.یکی دیگر هم از کره.یک نفر هم از اردن.شیخ هم از لنگرود.علیرضا هم از قزوین که دیگر نمی اید.................

این پراکندگی جغرافیایی خوانندگان به حیرتم واداشته است.آخر برای چه؟نکند دلایل آنها هم دلایل توست؟شیخ که دلیلش را می دانم.اما خب.می دانی زهرای عزیزم.چیزی که در دنیای ما به فراموشی سپرده شده عشق است.عشق مجازی که مقدمه عشق حقیقی است.باید از عشق گفت.باید عشق را پراکند.این همه نقد می کنند . پشت میکروفن می روند.اما از عشق نمی گویند.مهدی جهاندار در انجمن ادبی ابن مسکویه در اصفهان می آمد شعر قشنگی داشت.

ای خانه ات آباد خراباتت کو؟

سرچشمه نور انشعاباتت کو؟

در شهر نشانه ای زتبلیغ تو نیست

ای عشق ستاد انتخاباتت کو؟

اینجا،یعنی جوجه تیغی هم یک جور ستاد انتخابات عشق است.آخر چقدر ناله کنیم از زمین و زمان و فرصت بودن و نگاه کردن و درک کردن را از دست بدهیم؟

حیف نیست که دستان پشمالوی آقاچی باشد و ما زشتی ها را ببینیم؟حیف نیست چشمای عسلی یار باشد و چیز دیگری بگوییم؟

دارم به این نتیجه میرسم که زیاد هم بیربط نمیگویم.اما قول می دهم بیشتر از عشق حقیقی بگویم تا به کارت بیاید.آخر ما الکی نیامده ایم که الکی هم برویم.

می بوسمت.التماس دعا.

+  

_می چسبد در این برف بغلت بگیرم و از تو گزارش بنویسم

-من لباس هایم را به تو میمالم و خودم را.

-لمس لباست به چه کارم می اید؟پوستت را می خواهم

-پوست بینداز تا پوستینی بیابی

یا شیخ!چشمانت شبیه پینه ذوزی شده که شب ها به خوابم می اید

-ابله!کفشدوزک را باید سوار شوی.از همه تکیه گاه هایت کنده شوی.جسم های دیگرت در انتظارند

-هوای دونفره می گوید به چشم یار بیاویزم

-به چشم این یار بیاویز....یاران دروازه ندارند

-شیخ!

-گوسفند

شیخ!!

-گوسفند

ش..........

بع بع می کنم و هوای دونفره را می چرم......

+  

زهرای عزیز

می‌گفت هوا هوای لواط است.می گفتم:هوا دو نفره است.می گفت:5 نفره است.

این چند روز تهران را اینقدر رویایی ندیده بودم.باران که جرجر دم خانه هاجر می‌ریخت

می‌خواندم.بارون می یاد قور قوره چی جیب آقاچی پر نخوچی.....

آقاچی ما دارد دلم را بیرون می‌کند از جا.آن روز آمدم عشوه بیایم برایش.من کجا عشوه کجا.ترسیدم عشوه ام شتری یا خرکی از آب در بیاید.اما انگار عشوه‌ام درست بود.بدون آنکه از جایی خوانده باشم یا مولانا در گوشم پچ پچ کند عشوه آمدم.فهمیدم دارم کم کم زن می شوم....ناز کردن را آموختم...نمی‌خواهم چیزی بگویم.نمی خواهم دوست داشتنم را فریاد بزنم.زبان بدن خود همه آن چیزی را که باید می‌گوید.

شاملو می‌گفت:آنکه می گوید دوستت دارم خنیاگر غمگینی است که آوزش را از دست داده است/عشق را ای کاش زبان سخن بود/

از زهرای عزیزم که از دیار دوست(حضرت رضا(ع) می اید و می خواندم ممنونم.واقعیت این است که زهرا جان این ها یک جور دل نوشته اند.نمی‌دانم به کار کسی‌می‌آیند یا نه؟نمی دانم تو که آمدی بوی موی جولیان را آوردی.نمی دانم چه شد که می خواهم تو را مخاطب حرف‌هایم قرار دهم.سلام ما را به حضرت دوست برسان.

+  

می دانستم که عشق دیگری در کار است.آری عین عزیز می‌دانستم.اما نوشتن از عشق خود عشق نیست و چیزی از آن کم می کند.همیشه فاصله‌ای بین آنچه هست و انچه فکر می کنیم هست هست.

می دانی هنوز نمی دانم چرا منشور عشقبازی من به جایی نمی رسد واصلا شاید قرار نیست به جایی برسد.بد جوری از مرگ قذافی خوشحال شدم.حالم از همه مردان به هم خورد و تحسینش کردم که همه محافظانش زن هستند.یک نفر از کانا دا می اید و همیشه مرا می خواند.نمی دانم چرا؟اخر من چیز خاصی نمی‌گویم.از عشق و عاشقی می گویم که بعد هم که به معشوق نمی رسم فارغ می شوم.نمی دانم نرسیدن مقدمه فارغ شدن است آیا؟من احساسی هرجایی دارم؟چرا فقط تو مخاطب مجازی حرف‌های چرت و پزت من هستی؟نمی ئانم احساسی که به تو دارم چگونه است؟

+ عسلی چشمانت

باد صبا و ماه می گویند تو همان عشقی هستی که آرزویش را داشتم.عشقی که در رگانم چنگ بزند و رگانت نیز چنگ بگیرند و من برقصم برایت.

آری تو همانی.اطمینان دارم تو همانی.امروز که چشمانت یا چشمانم به چشمانم یا چشمانت افتاد دانستم.چند ثانیه بود به هم زل زدیم؟زبانم و زبانت نچرخید که سلام کنم.اما در چشمانم هزار سلام بود وهزار دوستت دارم.نتوانستم بگویم.نتوانستی بگویی.حالا می فهمم که زبان چشم ها زبان دیگری است.حالا می فهمم معنای این شعر را:

اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست

چندان که شد نگه به نگه آشنا بس است....

حالا می فهمم که چرا قلبم از جا کنده می شود.نه نمی دانم چرا.نمی دانم چه چیزی پشت آن چشمان عسلی و آن هیبت ارام وجودت هست که می شوراندم.به آه کشیدن وامی داردم.تو وادارم کردی دیشب چشمم مدام به آسمان باشد وماه را مدام نگاه کنم . صورتت را به خاطر بیاورم.کاش می شد می آمدم دستان پشمالویت را می گرفتم ومی بوسیدم.کار زشتی است یعنی این؟چون من زنم نباید بیایم واز این بی تربیتی ها انجام بدهم؟آخر به خدا نمی توانم.اتحاد ارواح ما در ازل رخ داده است نمی توانم اعتراف نکنم.عشقم به تو ابدی و ازلی است.نمی توانم چیزی نگویم.می خواهم عسل چشمانت را جرعه جرعه بنوشم.........

+ ابراز عشق

آن روز نمی‌دانم چه شد آمدم پاچه ات را گرفتم!!!به جای نگاه عاشقانه و حرف‌های عاشقانه و به جای اینکه اعتراف کنم دوستت دارم،یهویی آمدم پاچه ات را گرفتم!!شاید این هم نوعی دوست داشتن و ابراز عشق است.دیگر خیلی وقت است همه چیز را از یاد برده‌ام.هیچ چیز بلد نیستم.حتی ابراز عشق را.

اگر با من نبودش هیچ میلی

چرا ظرف مرا بشکست لیلی

اما خوب اتفاق عجیبی است.عشق عجیبی است.این لرزش قلب بیخودی نیست.وبه قول شاملو مرا تو بی سببی نیستی.........